‘Oh, een reiger!’ Een onverwachte, maar gelukkige ontdekking. Als kind, op de achterbank van de auto, zat ik vaak nieuwsgierig naar buiten te turen. Benieuwd of ik er eentje zou zien. ‘Daar!’ Je schuift lichtjes naar voren, je voelt kriebels in je buik, je ogen focussen, je wil ontdekken. Het is een vluchtig gevoel ook. Net wanneer je het beseft, is het moment alweer voorbij. Een reiger zien, zo’n ervaring, symboliseert voor mij een lichamelijke intensiteit die compleet tegenovergesteld is aan waar ik 10 jaar lang mee worstelde: paniekaanvallen. Elke fucking dag weer.
Een paniekaanval voelt allesbehalve vluchtig. Hoe meer je het beseft, hoe intenser ze wordt. De gedachten die altijd aanwezig zijn intensifiëren dan in neerwaartse spiralen. Onzichtbare orkanen die mij jaren de stuipen op het lijf hebben gejaagd. Mijn hartslag vloog de lucht in, ogen schoten alle kanten uit en mijn spieren spanden zich zo strak op dat ik ieder moment van de grond leek los te kunnen schieten.
Doorheen die jaren werden controle en voorspelbaarheid onbewust overlevingsstrategieën. Nieuwsgierigheid steeds minder. Aula’s, vergaderruimtes, treinen en cinema’s vermeed ik zoveel mogelijk. Te veel ogen en gedachten. Vrienden en familie werden vaak een verplichting eerder dan een plezier. Ik verbande mezelf en mijn mening naar de achtergrond uit schrik voor afkeuring: meelopen, ja-knikken. Mezelf afkeuren. Geen ruimte voor reigers.
Om die angst te overwinnen moest ik mij er aan blootstellen en de controle loslaten. Open staan voor wat gebeurde en ruimte geven aan het onverwachte. Niet voor wat ik dacht dat ging gebeuren. In de therapieruimte, maar vooral ook daarbuiten. Met een therapeut die ik niet genoeg kan bedanken. En een vriendin die er altijd was en is en zal zijn. Liefde overwint alles.
De orkanen, die razen nog maar heel zelden eens. Gelukkig. De negatieve gedachten zijn er nog. Een deel zal er ook altijd wel blijven, maar ze dwalen gewoon tussen de rest. En de reigers? Die zijn er hier in Riva, langs de Laveggio, in overvloed. Benieuwd naar meer.
Dwalende gedachten 
Plaats een reactie