Op stap in “Riva”

Ga je mee op wandel in ons dorp? Secondje. Ik neem de buggy en de leiband en dan zijn we weg!

Ons dorp, dat heet Riva San Vitale. Sinds kort speldt ook Google Maps daar onze thuis op. ‘Riva’ is een rustig dorp dat ingekapseld zit tussen twee Vooralpse bergen en de rand van het Luganomeer. Ons huis prijkt op de ene berg, de Monte San Giorgio, en staat in een rijtje van 4 exacte kopieën uit te kijken op de andere berg, de Monte Generoso. De eigenaar van ons huis – en van meerdere anderen in de streek – is een veehouder. Zijn vleeskoeien laat hij vrij loslopen in de bergen en serveert ze vervolgens aan de betere restaurants van de streek. Zijn melkkoeien zijn van beton.

Je vindt ons huis aan het einde van de Via San Provino, dat zich dus een weg kronkelt op de Monte San Giorgio. Achter ons ligt een wijngaard en van daaruit kan je via een klein pad ook de berg opklimmen. Stiekem hoopt Echo dat we daarheen gaan, maar ze zal flink langs Onnes buggy lopen tot beneden.

Daar, op de kruising met de hoofdweg, staat een klein kapelletje ter ere van dezelfde voorzienigheid waarvan onze straat de naam draagt. De belangrijkste voorzienigheid, althans voorlopig, zijn de gratis kakzakjes voor honden die hier voorzien zijn. Een trend in Riva blijkbaar, want ook Onne krijgt gratis kakzakjes. Tot hij drie jaar is krijgen we van de gemeente gratis vuilniszakken voor zijn pampers. Meteen een deadline voor zijn zindelijkheidstraining!

Van de kapel gaan we rechtdoor naar de Laveggio, de bissectrice van het dorp. Dit meanderend stroompje levert haar bescheiden bijdrage aan het minder bescheiden Luganomeer. Ze snijdt het dorp in twee, maar lijkt vooral ook veel mensen te verbinden voor een wandeling op haar oevers. We steken over en volgen haar naar links, naar het meer en de dorpskern. Rechts zou ons richting Mendrisio voeren, het Diksmuide van de streek maar dan zonder de boterkoeken.

We hoeven niet lang te stappen langs de rivier vooraleer Onne al slaapt in zijn buggy. De bergen, het meer, de rivier,… ze doen onze monden openvallen, maar zijn ogen dichtvallen.

We steken opnieuw de rivier over en wandelen langs het voetbalplein van Riva en de lage en middelbare school. Wanneer de schooldag start of eindigt verschijnen op elk kruispunt of oversteekplaats vrijwilligers om de kinderen te helpen veilig de weg naar huis te vinden. Zo staat één van mijn buren, een gepensioneerde man, vaak op het dorpsplein. Hij kijkt uit op de ‘Osteria degli amici’, waar je 4 Zwitserse Frank neertelt voor een koffie zonder koekje. De slagerij, buurtwinkel, pizzeria, gelateria en het gemeentehuis zijn de andere gebouwen die mijn fluoriserende buurman omsingelen.

We wandelen weg van het plein via een typisch zuiders straatje en stappen richting het ‘battistero’. Deze oude doopkapel werd in de 5e eeuw gebouwd en is zo het oudste christelijke monument van Zwitserland. Via de kapel slaan we een woonwijk in en wandelen we verder richting huis. Onderweg komen we nog twee verdwaalde paarden tegen, een containerpark dat naast een kerkhof ligt en vooral ook veel blaffende hondjes die Onne net op tijd wakker maken voor zijn volgende speelsessie.

Tot snel? Er is hier nog veel te ontdekken!