En wat ga jij daar doen?

2 maanden zijn we hier ondertussen al! De tijd blijft vliegen. Onne blijft groeien, mentaal springen, slaapregressies doorspartelen (of geldt dat vooral voor de ouders?) en begint ook om te rollen. Om-rollen, je eigen perspectief veranderen: een skill die hij hopelijk zijn hele leven lang blijft ontwikkelen.

Wanneer we onze vrienden, familie en kennissen vertelden van ons groot avontuur, ongemakkelijk surfend op een ontslaggolf van een multinational, dan was de eerste reactie vaak een mengeling van terechte trots op Estelle haar verdienste, blijdschap voor ons avontuur en verdriet om ons te missen – in wisselende samenstellingen. Vrij snel volgde ook de tweede reactie, meestal geformuleerd in een vraag en naar mij gericht: ‘En wat ga jij daar doen?’ ‘Ik ga voor Onne zorgen’, antwoord ik dan, blij met deze kans om zoveel tijd met mijn zoon door te brengen. Gefrons. Vreemd perspectief.

Ik heb lang getwijfeld om hierover te schrijven. De vraag zit natuurlijk geworteld in goede bedoelingen en oprechte bezorgdheden. En die apprecieer ik zeker wel. Maar de vraag zit ook dieper verworteld in onze maatschappij: het  kapitalisme, het patriarchaat, seksisme,… De vraag geeft me daarom een ambetant gevoel. Het gevoel dat zorgen niet genoeg is omdat het weinig (geld) opbrengt, het gevoel dat zorgen een vrouwentaak is. Kortom: het gevoel dat dit raar is.

Nu ik uit een bepaald verwachtingspatroon stap, twijfelt de samenleving  duidelijk over mijn patriarchaal dividend – het voordeel dat ik krijg puur en alleen omdat ik een man ben. Dat dividend hangt ook samen met welke job ik uitoefen en al zeker dát ik een job uitoefen.  Mannen dienen over het algemeen niet te zorgen, dat is vrouwenwerk. Thuisblijven om voor de kinderen te zorgen, is dat al zeker.  Nu ik die rol opneem brengt dat gefrons teweeg, of snertopmerkingen. ‘Veel plezier met de andere mama’s aan de schoolpoort’: nu al bijna een evergreen.

Zou Estelle gefrons krijgen wanneer we voor míjn werk verhuizen naar het buitenland en zij thuisblijft? Wellicht niet. Vaak gaan mensen er als vanzelfsprekend vanuit dat ik degene ben die in het buitenland gaat werken en dat Estelle de zorg voor Onne opneemt. Geen gefrons, maar een natuurlijke gang van zaken.

Wanneer we om-rollen, dan zie je pas hoe beperkend dat perspectief is. En voor de lezer zou twijfelen: ik bedoel beperkend voor de vrouw uiteraard. Dat patriarchaal dividend is sowieso  bullshit.

Zorgen is een rol die vrouwen van nature opnemen binnen onze normatieve genderbril. Van de opvang tot de ziekenhuizen, thuisverpleging en de kleuterklas. Onthaalmoeders, verpleegsters, kleuterjuffen, … Als daar een man tussen loopt, schiet onze taal tekort. Is zorgen dan geen kernelement van ons ‘zijn’, van ons allemaal?

En een tweede existentiële vraag: Is zorgen dan niet waardevol genoeg? ‘Dolce far niente in Zwitserland’, zeggen ze mij. Alsof voor onze zoon zorgen ‘niente’ is. Niets is minder waar! Het is de belangrijkste taak die ik in mijn leven ooit al gedaan heb. ‘Ga je je daar niet vervelen?’ Hoe kan ik mij vervelen als er vóór mijn ogen elke dag een nieuwe wereld open gaat? Een wereld die Onne zonder vooringenomenheid ontdekt (en in zijn mond steekt…).

En wat ik ga hier nu doen? Ik hoop een vertrouwde gids in de wereld van Onne te zijn.  Geen gids die zijn route oplegt en vooral zijn eigen kijk deelt, maar ééntje die hem wegwijs maakt in de verschillende paden die er zijn en hem vertelt dat bij elk pad dat hij inslaat ik er zal zijn om hem te steunen. Hem helpen met om-rollen. Lijkt me waardevol genoeg!